5+1 κολλήματα του μήνα Μαΐου

AM & Shawn Lee – Persuasion

Πολυγραφότατος, αειθαλής και καταφέρνει να παραμένει στο επίκεντρο της μουσικής βιομηχανίας με έναν ασταμάτητο ρυθμό που δύσκολα θα άντεχε άλλος στη θέση του με δυο κόρες και κάποια 40φεύγα χρόνια στην πλάτη. Ο Κύριος Shawn Lee, έφυγε πριν μερικά χρόνια από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού για να έρθει στο Λονδίνο, να στήσει ένα στούντιο από την αρχή και να συνεχίσει να τρυπάει το μυαλό μας με μουσικές που μόνο εκείνος ξέρει να γράφει. Εδώ και μερικά χρόνια επίσης, έχει τη δική του εκπομπή στο Soho Radio της Βρετανικής πρωτεύουσας. Το Persuasion ήρθε κάπου στις αρχές του μήνα μόνο μέσω Bandcamp για ένα από τα πολλά projects που νομίζαμε πως μπήκαν στον πάγο αλλά σχεδόν πάντα κάνουμε λάθος με τα σχέδια του Αμερικανού. Ο φίλος από τη Γαλλία, Anthony Miller aka AM, είναι παλιός γνώριμος και εκφράζει μια άλλη μουσική φλέβα του Shawn, την ηλεκτρονική. Ξανασυνεργάστηκαν με μεγάλη επιτυχία το 2011 και 2013 με τα Celestial Electric και La Musique Numérique αντίστοιχα. Μπασογραμμές βγαλμένες από τα 70’s, synthesizer και pop αξιώσεων μέσα σε ένα κομμάτι που το groove φαίνεται να φέρνει την soul που θα ακούμε αύριο. Για να μην αναφερθούμε στα απόλυτα ταιριαστά φωνητικά του Anthony. Το Outlines θα είναι η τρίτη τους δουλειά και κυκλοφορεί επίσημα στις 16 Ιουνίου.

The Holydrug Couple – If I Could Find You (Eternity) 

Νεο-ψυχεδελική ροκ από τη Χιλή ;! Κι όμως, ναι. Τους The Holydrug Couple τους γνωρίσαμε το 2013 από το album Noctuary και ένα κομμάτι που έδειχνε με ξεκάθαρο τρόπο προς τα που θα κινηθούν, το Follow Your Way. Ψυχεδέλεια ναι μεν, indie και soft rock από την άλλη αλλά με τη μυρωδιά της δεκαετίας του 70 και του 80 από Γαλλικό κινηματογράφο. Το ζευγάρι των δυο φίλων από το 2008 είναι μαζί σε αυτή τη διαδρομή που τελικά κάνει το peak της τον μήνα που μας πέρασε με τη κυκλοφορία στην Sacred Bones του δεύτερου τους LP Moonlust. Οι ίδιοι σε συνεντεύξεις τους λένε πως αντλούν έμπνευση από τους Air και την Aretha Franklin. Το σίγουρο όμως είναι πως η Baroque αισθητική του άλμπουμ δεν έχει να κάνει με παραμορφώσεις και περίεργες επεξεργασίες στον ήχο. Είναι ένα γνήσια ψυχεδελικό synth pop άλμπουμ με τα instrumental κομμάτια του να κλέβουν την παράσταση. Το καλοκαίρι ήρθε και νομίζω πως δεν θα πειράξει καθόλου αν ανάμεσα στους Unknown Mortal Orchestra και Toro Y Moi βάλουμε και τους Holydrug Couple.

Nôze – The Crab Dance  

Αν δεν ξέρεις αυτό το δίδυμο από τη Γαλλία, είναι ήδη αργά. Όχι επειδή τους ξέρουμε εμείς, επειδή χάνεις ήχους και εμπειρίες που δεν θα βρεις αλλού. Ο Ezechiel Pailhès και ο Nicolas Sfintescu είναι σχεδόν μια δεκαετία μαζί και αισίως φέρνουν το 5ο τους άλμπουμ σε κυκλοφορία. Αν και οι δυο τους έχουν και τα solo projects τους να τρέχουν παράλληλα, ποτέ δεν παράτησαν αυτή την απίστευτα αποτελεσματική ένωση, τους Nôze. Ώριμοι πλέον όσο ποτέ, χειρίζονται τις φωνές τους με τρόπο που δείχνει πως έχουν μάθει να εξωτερικεύουν με ακρίβεια συναισθήματα και σκέψεις. Στην περίπτωση του Come With Us, οι διαρκείς μετασχηματισμοί στον ήχο τους, είναι κάτι παραπάνω από φανεροί και αυτό μας κάνει χαρούμενους. Η μουσική είναι ρίσκο και πείραμα. Όσοι δεν ανέπτυξαν την προσαρμοστικότητα και στομάχι που αντέχει τις αλλαγές, καλύτερα ας κάτσουν σπίτι τους. Το Παριζιάνικο duo ευθαρσώς παρουσίασε ένα άλλοτε Krautrock, άλλοτε καθαρά pop και άλλοτε ηλεκτρονικό άλμπουμ που υπνωτίζει με τις πανέμορφες μελωδίες του, όπως αυτή του εθιστικού The Crab Dance.

Regal Degal – Delicious

Los Angeles, που αλλού ; Αλλά μετακόμισαν εκεί από το Brooklyn. Νοστιμότατη dream funk pop και γλυκύτατες κιθάρες που η αλήθεια είναι καιρό είχαμε να ακούσουμε. Έτσι ακριβώς ανοίγει το δεύτερο άλμπουμ της τριάδας των Αμερικανών στο οποίο την παραγωγή ανέλαβε ο Chris Taylor, των Grizzly Bear. Γλυκιά μελαγχολία σε συνδυασμό με την shoegaze του 90, την punk rock των 80’s, την γκλαμουριά του 70 και την ψυχεδέλεια του 60, αυτό είναι το Not Now. Ένα περίεργο μείγμα ρομαντισμού και ρυθμικής ευαισθησίας που κινείται από τη θλίψη μέχρι την ολόλαμπρη χαρά και όλα τα ενδιάμεσα στάδια τους. Οι κιθάρες στο ξεκίνημα του αγαπημένου μας κομματιού από αυτό το LP μου θυμίσαν Let’s Dance από David Bowie με λίγο παραπάνω delay, σε ύφος προσανατολισμένο στην ευφορία με μια σειρά από νότες που εύκολα θα μείνουν για καιρό στα αυτιά σου.

Moses Gunn Collective – Back Into The Womb 

Brisbane και Αυστραλία γιατί πολύ μείναμε στις Ευρώπες και τις Αμερικές. Οι Moses Gunn Collective είναι φίλοι μας από μερικούς μήνες πριν. Τότε, είχαμε χιλιο-ακούσει σε replay το Shalala και το Mary από το EP τους Morning Shakes. Η μαγική πεντάδα είναι άριστα εκπαιδευμένη στο να γράφει μελωδικές γραμμές που έχουν στόφα Hit. Κάθε τους κομμάτι είναι μια μικρή περιπέτεια που βασίζεται αν το προσέξεις καλά, στο πιάνο. Και ότι γράφει καλά σε πιάνο, είναι καταδικασμένο να πετύχει. Αυτό το τόσο θελκτικό στα κομμάτια τους το αντιληφθήκαμε πέρυσι, όταν φάνηκε πως η φήμη και η μουσική τους έφτασε σε Ευρώπη και Αμερική, σε ραδιόφωνα και μουσικά μέσα ενημέρωσης που μιλούσαν για ένα συγκρότημα που γράφει μουσική ταιριαστή με τα ηλιοβασιλέματα της California. Πριν μερικές ημέρες, η μπάντα έδωσε άλλον έναν άσσο σε δημοσιότητα, το Back Into the Womb που συνοδεύεται από ένα ροζ (χρωματικά) video clip. Ένα περιβάλλον από glitter και χορευτικά στοιχεία disco για τους Αυστραλούς που δείχνουν να μη μασάνε να δοκιμάσουν. Άλλωστε, τι έχεις να φοβηθείς όταν όλα πατούν πάνω στο χαλί ενός κομματιού-instant classic όπως αυτό ; Οι ψυχεδελικοί ροκάδες κατευθύνονται ολοταχώς προς το πρώτο τους άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2015 με τίτλο Mercy Mountain. Μέχρι στιγμής πάντως, δεν δείχνουν έλεος με τις μουσικές τους. Χτυπούν αλύπητα.

Ducktails – Headbanging In The Mirror 

Το “σοκ” με την καλή έννοια, το πάθαμε το φθινόπωρο του 2013 όταν οι Ducktails επέστεψαν με το The Flower Lane, ίσως τον πιο σαφή και προσεγμένο τους δίσκο μέχρι τότε. Ο Matthew Mondanile ξεκινά την μπάντα το 2009 και την πρώτη τους δουλειά, το Landscapes και κυκλοφορεί σχεδόν ένα δίσκο κάθε χρόνια. Καλογυαλισμένες κιθάρες, όμορφα στρωτά φωνητικά, ο ορισμός της indie rock στο λεξικό της μουσικών ειδών αλλά τελικά ένας συγκρατημένος σκεπτικισμός και έλλειψη καρδιάς για το LP του 2013. Σήμερα, η μπάντα ανακοίνωσε την κυκλοφορία του St. Catherine που θα κυκλοφορήσει στις 24 Ιουλίου και πάλι από την Domino. Πρώτο δείγμα με το single Headbanging In The Mirror που κακά τα ψέματα θα βασιστεί (και αυτό) στη νοσταλγία, άλλωστε αυτό δεν ήταν πάντα το λίκνο της dream pop ; Ζαλισμένες με εφέ κιθαριές και πλήκτρα που θα τραβήξουν σαν μαγνήτης τη προσοχή μέχρι τον υπνωτισμό και την πλήρη υποταγή σε ένα κομμάτι ύμνο για την άνοιξη και το καλοκαίρι.  Μπορεί headbangng να μην κάνεις, σίγουρα όμως θα μείνεις να κοιτάς απορροφημένος τον καθρέπτη..

 

Μιχάλης Αποστόλου

Τον ακούτε καθημερινά 19:00 – 20:00