Darren Sylvester : Off By Heart (2013)

Τα 80’s και η μουσική τους. Τότε που οι ντισκοτέκ ήταν μέρη χαράς και όχι στησίματος και κομπορρημοσύνης. Τότε που όλοι χόρευαν και δεν κρατούσαν απλώς ένα ποτό στο χέρι για να δείχνουν πως συμμετέχουν στη γιορτή πίνοντας αλκοόλ. Μια χρυσή δεκαετία που έκρυβε αποκαλύψεις νέων καλλιτεχνών αλλά κυρίως την Pop και την ηλεκτρονική μετεξέλιξη της Disco μουσικής, είτε ακούγεται παράξενο είτε όχι. Ναι, προφανώς γράφτηκαν μεγάλα τραγούδια και αναπτύχθηκαν νέα είδη στην δεκαετία αυτή (όπως το Heavy Metal), όμως τα synthpop και pop-rock κομμάτια είναι άρρηκτα δεμένα με τον ήχο που έρχεται στο νου μόλις κανείς σκεφτεί τα 80’s. Η δεκαετία των πρώτων βιντεοκλίπ, του μουσικού καναλιού MTV που μεταδίδει μουσικά βίντεο σε 24ωρη βάση και των pop ειδώλων που αναδείχτηκαν εξαιτίας αυτού. Michael Jackson, Cyndi Lauper, Madonna, Harold Faltermeyer, Irene Cara, Yazoo, Duran Duran και πόσοι άλλοι που συμπληρώνουν μια λίστα που δεν θα τελειώσει ποτέ. Καλλιτέχνες και μπάντες που γέμισαν εκείνα τα χρόνια με χρώμα, χρώμα παντού ! Synthesizer και νιάτα. Είναι η εποχή που η έλευση των υπολογιστών, άφηνε την εντύπωση πως μπορούν να κάνουν τα πάντα, έδινε το δικαίωμα να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο κόσμο. Θάτσερ και Ρήγκαν σε Αγγλία και Αμερική αντίστοιχα, πολιτικοί σε κοινωνίες καταπιεσμένες. Οπότε ; Ποια η μόνη διέξοδος για τους νέους ; Η pop μουσική που με τους ανθρώπους της, περισσότερο από τους πολιτικούς, διαμόρφωναν νεανικές συνειδήσεις και είχαν τη δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο, είτε προς το καλύτερο, είτε προς το χειρότερο. Μια μικρή εισαγωγή για έναν τραγουδοποιό που έχει άμεση σχέση με τη μουσική κουλτούρα των 80’s, μόνο που ζει στο σήμερα και μπορεί να συνδέσει με τρόπο μαγικό το τότε με το τώρα.

Πρώτη επαφή: Τον Darren Sylvester τον βρήκαμε που άλλου ; Στο διαδίκτυο. Η Μελβούρνη και η Αυστραλία είναι μόλις μερικά κλικ στον υπολογιστή και μπροστά σου βρίσκεται το Off By Heart. Νοέμβριος 2013 και ντεμπούτο για έναν Visual artist που ναι μεν δεν μπορεί στον ήχο του να συμπεριλάβει και το οπτικό του πράγματος, μπορεί όμως να του μοιάσει στην επιτυχία. Εικαστικός καλλιτέχνης με περγαμηνές και αναγνώριση στη φωτογραφία που ξαφνικά θέλει να ντύσει με ήχο όλο αυτό το χρώμα και την εικόνα όπως θα έκανε αν επρόκειτο για μια έκθεση του. Αναλαμβάνει με θράσος να παίξει όλα τα όργανα μόνος του και να επιμεληθεί κάθε ηχητικό σήμα φτιάχνοντας μια φαντασίωση Rock Star που θα μπορούσε να αποτελεί και μουσειακό είδος. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Darren προσπαθεί να δέσει τη μουσική που έχει μέσα του με τα όσα δημιουργεί, το προσπάθησε ξανά όχι με επιτυχία το 2009.  Και μπορεί να μιλάμε για 80’s pop, είναι όμως ολοφάνερες οι επιρροές του από Bowie, Kate Bush, Prince, Foreigner, μέχρι και  Billy Idol. 

Darren Sylvester3

Τι ακούσαμε: Το κομμάτι που έδωσε το έναυσμα για την εμβάθυνση στο ποιος είναι ο Darren, ήταν ίσως και το πιο ελκυστικό του, το Don’t Do That To Yourself. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε οτι επιλέχθηκε ως single για την προώθηση του δίσκου μαζί με το Dream Or Something Like That που αποτέλεσαν την δυάδα γνωριμίας με το κοινό. Ακούγοντας την “επιτυχία” του δίσκου και κομμάτι που διάλεξε να μεταδώσει περισσότερο από τον δίσκο ο Republic 100.3, νιώθει κανείς πως ο Darren εδώ φιλοτέχνησε ένα έργο σε προγενέστερο χρόνο αλλά το παρουσίασε στα τέλη του 2013. Κιθάρες και γυαλάδα που έρχονται από την εποχή που μάλλον ο καλλιτέχνης έχει κλείσει σε ένα καλά σφραγισμένο κουτί που μένει απομονωμένο και “καθαρό” από τα σύγχρονα δεδομένα, διαφυλάσσοντας το όσο πιο ανεπηρέαστο γίνεται. Ξέρει κατά βάθος πως αυτό το κουτί οι γύρω του σήμερα το ονομάζουν Kitsch Pop και 80’s κουλτούρα που πλέον κοιτούν επιφυλακτικά όντας συνυφασμένη με τραγούδια που έχουν χιλιοπαίξει και ίσως έχουν φτάσει τα όρια τους στα αυτιά μας. Όμως από το πόσο προσεγμένη και επαγγελματική δουλειά έχει κάνει ο Αυστραλός, φαίνεται η πίστη και η σταθερή του αγάπη στα 80’s που χαρακτηρίζουν βεβαίως και τις visual δουλειές του. Το πάθος και η σοβαρότητα του υπερπηδούν το ειρωνικό περιεχόμενο της λέξης Kitsch. Ολόκληρος ο δίσκος υψώνεται με θριαμβευτικά τραγούδια, ακόμα και από εκείνα όπως το κιθαριστικό Hurts to Say. Μου αρέσει ιδιαίτερα αυτό το τεχνητό διστακτικό φάλτσο στη φωνή του. Όση προσπάθεια και αν καταβάλει να φανεί υπερ-ειδικός σε αυτή την αισθητική, πάντα θα παραμένει αρκετά μακριά. Δεν τον κολακεύει είναι η αλήθεια. Το εκπέμπει όμως τόσο πειστικά, που όχι απλώς δεν δείχνει να προσπαθεί να αποφύγει το τσαλάκωμα από τον υπέρμετρο του ζήλο, αντιθέτως το αγκαλιάζει ως αναπόφευκτο και αποδεκτό. 

Προσωπικά δεν μπορώ να ξεχωρίσω πότε οι τεχνικές στη μουσική ενός καλλιτέχνη μπορεί να σε απορροφήσουν από την ουσία των τραγουδιών. Συνέλαβα όμως τον εαυτό μου να “φτιάχνεται” από το μπάσο και τη ρυθμικότητα των κομματιών του Sylvester, κάτι που ίσως να είναι εις βάρος οποιουδήποτε άλλου εξίσου σημαντικού σημειολογικά χαρακτηριστικού τους. Το ξεκίνημα του LP γίνεται με λαμπερά πλήκτρα, σικ μπάσο και μια ατμόσφαιρα από φώτα Neon εποχής στο υπέροχο σε στίχους Toni, How Did You Get So Cynical? Μια ανάκριση ενός φίλου, του Toni. (Ναι, κατάφερα να συγκεντρωθώ και να ακούσω και τα lyrics). Υπέρμετρος ρομαντισμός είναι αυτό που θα αισθανθείς από το πρώτο τραγούδι κιόλας. Η συνέχεια με το Salesgirl όπου μάλλον θα παραμερίσω στίχους και φωνητικά τερτίπια (το τραγούδι μιλά για τις σκληρές πωλήτριες) και θα παραδοθώ στην instrumental λεπτομέρεια της τόσο καλοδουλεμένης σύνθεσης. Επόμενη στάση στο Boys Die Young που το πρόσφατα κυκλοφορηθέν μυστηριώδες video clip του, με έκανε να το προσέξω περισσότερο. Το τρίτο κατά σειρά επίσημο clip του Αυστραλού, είναι γεμάτο αξύμωρα σχήματα. Πως να μην είναι όμως αφού ο καλλιτέχνης εφαρμόζει όλη του την φωτογραφική τέχνη. Κορίτσια με πλούσια κόμη που τραγουδούν αντ’ αυτού με casual καθημερινό ντύσιμο που αποπνέει vintage αισθητική. Φρεσκάδα που τονίζεται από το ελάχιστο έως καθόλου μακιγιάζ και φώτα που παίζουν έξυπνα με το αγορίστικο στιλ (φούτερ με κουκούλα και τζιν), ενός γυναικείου γκρουπ που χάθηκε σε έναν υποτιθέμενο κήπο της Εδέμ. Ακόμη και το Drum Machine που χτυπά με μπαγκέτες η μια εκ των πρωταγωνιστριών, είναι μια από τις δημιουργίες του ίδιου του Darren, η τέχνη παντού !

Darren Sylvester1

Όσα χρόνια ακούω μουσική, προσπαθώ να σκέφτομαι ότι η δική μου θερμοκρασία δεν μπορεί να είναι και η θερμοκρασία του σύμπαντος. Έτσι αποδεχόμουν και θα αποδέχομαι κάθε είδος μουσικής, κάθε έμπνευση, κάθε νότα, κάθε άποψη και αν κάτι δεν μου ταιριάζει, απλά θα ψάχνω για το επόμενο. Οφείλω λοιπόν και τώρα να αποδεχθώ τον δημιουργό Darren για αυτό που είναι. Off By Heart, το όραμα ενός ανθρώπου που με περισσή σχολαστικότητα δημιούργησε ένα έργο φωτισμένο από την δεκαετία του 80’ και αφιερωμένο στους ήχους της. Ο καλλιτέχνης είναι ολοφάνερα αμφιταλαντευόμενος και μπερδεμένος ανάμεσα στα 80’s και την Britpop του 90’. Ακόμα κι’ αν αυτό το άλμπουμ δεν είναι αυτό που περιμένεις, τραγούδια όπως το Dream Or Something Like that θα σε κάνουν έστω και για λίγο να βρεθείς εκεί, στη δεκαετία των μουσικών διαμαντιών. Στο αγαπημένο μου από αυτό το LP Boys Die Young, ο στίχος είναι πια αρκετός: “Where is the trigger that makes you remember all of your life?” Που είναι η σκανδάλη που θα σε κάνει να θυμηθείς όλα της ζωής σου; Ένα παρελθόν που πιθανόν να μην γνωρίσαμε ποτέ, μια πραγματικότητα που ποτέ δεν υπήρξε. Ίσως η πιο ισχυρή απόδειξη για το ότι ο Darren Sylvester δεν τράβηξε μόνο τη σκανδάλη της μνήμης, σκηνοθέτησε επιδέξια την επιστροφή μας σε μια εποχή που θα θέλαμε να είχαμε ζήσει ξανά και ξανά..

Μιχάλης Αποστόλου

Τον ακούτε κάθε Σαββατοκύριακο 16:00-18:00 στον Republic 100.3