Fauve : Vieux Frères – Partie 1

Η ανεξαρτησία ήταν και θα είναι πάντα ποθητή και γοητευτική. Άλλωστε χωρίς να το καταλαβαίνουμε, νιώθoντας ανεξάρτητοι ικανοποιούμε μια από τις ανθρώπινες ανάγκες, την ελευθερία. Πάντα έμενα να κοιτάζω με θαυμασμό ανθρώπους που κατάφερναν να διαθέτουν τον εαυτό τους όπως εκείνοι πίστευαν σωστότερα, χωρίς να νοιάζονται για το τι συμβαίνει γύρω τους. Το ίδιο συναίσθημα σήμερα, για μια μπάντα ή παρέα νέων καλύτερα που ζώντας στην κοινωνία του ρουσφετιού, της πίσω πόρτας, της άνευ όρων παράδοσης πνευματικών δικαιωμάτων αλλά και της προσποιητής-ψευδούς εικόνας, παραμένει στα πιστεύω της και τα εξωτερικεύει ευθαρσώς και πεισματικά. Ο λόγος για τους Γάλλους Fauve που δεν έχουν είκονα (σε κανένα μέσο ή video τους δεν εμφανίζουν τα πρόσωπά τους), δεν έχουν δισκογραφική, δεν έχουν ατζέντηδες, δεν ζουν με τη ψευδαίσθηση της μεγάλης ζωής και πάνω απο όλα τελικά δεν έχουν πατρίδα, η μουσική τους είναι παγκόσμια, είναι ενωτική και ξυπνά αρχέτυπα.

Το 2014 είναι η χρονιά τους. Δεν ήρθε απλά η πρώτη τους Long Play κυκλοφορία με το Vieux Frères – Partie 1, δεν έκαναν απλώς sold out σε όσες συναυλίες οργάνωσαν, δεν γράφτηκαν για εκείνους μόνο μερικά κολακευτικά λόγια από τον Ευρωπαϊκό τύπο. Οι Fauve συσπείρωσαν πίσω τους νέους αλλά και ανθρώπους όλων των ηλικιών που τους ακολουθούν πιστά. Δημιούργησαν χωρίς να το καταλάβουν ένα μουσικό κίνημα μέρα με τη μέρα διαρκώς αυξανόμενο, που όμοιό του η Γαλλία και ίσως ακόμη και η Γηραιά Ήπειρος έχει να γνωρίσει πολλές δεκαετίες.

 

Άνοιξη του 2013, κάπου στο χώρο του διαδικτύου και ένα οκτάλεπτο βίντεο που ήδη απο τους αριθμούς φαίνεται πως έχει προβληθεί περισσότερες απο ένα εκατομμύριο φορές. Δύο νέοι που μετά από έναν έντονο διάλογο κάνουν βόλτες στο Παρίσι με δύο παλιές μοτοσυκλέτες. Ύστερα το σκηνικό μεταφέρεται στα περίχωρα. Επαρχιακοί δρόμοι, χωράφια, φύση και θάλασσα. Εκεί άλλος ένας έντονος διάλογος που οδηγεί σε ξέσπασμα ενώ το μουσικό παρασκήνιο είναι δύσκολο να περιγραφεί αν δε το νιώσεις στα δικά σου αυτιά. Παράξενο αλλά ενώ το επίκεντρο είναι η μουσική, έχει συνδυαστεί τόσο ταιριαστά με αυτό το μικρό φίλμ που κανένα δεν υποσκελίζει το άλλο. Οι στίχοι του Blizzard σε spoken word μπορεί να είναι ατελείωτοι διαβάζοντας τους χωρίς τη μουσική συνοδεία, έχουν όμως τόση δύναμη, τόση περιγραφικότητα στα μηνύματα που περνούν.

 

Η αφορμή είχε δοθεί, τουλάχιστον για τον Ελληνικό ραδιοφωνικό χώρο. Η αναζήτηση πληροφοριών για τους Fauve αποδεικνύεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα όταν διαπιστώνουμε πως υπάρχουν από το 2010 και δεν είναι ένα μουσικό συγκρότημα όπως όλα. Η παρέα των Γάλλων ζεί στο Παρίσι και αποτελείται από πέντε ανώνυμους μουσικούς, κινηματογραφιστές και graphic designers. Η καταγωγή του ονόματος τους φέρει δύο πιθανές ερμηνείες. Η μία και κατά τη δική μας άποψη η λιγότερο πιθανή, λέει πως το εμπνεύστηκαν από το κίνημα του Φωβισμού (καλλιτεχνικό ρεύμα μοντέρνας τέχνης στη ζωγραφική στις αρχές του 20ου αιώνα) ο οποίος φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την Ελληνική λέξη “φόβος” καθώς στα Γαλλικά σημαίνει “άγριο θηρίο” και μεταφέρει κυριώς τις έννοιες του παρορμητισμού και του πάθους. Η δεύτερη εκδοχή είναι εκείνη της ταινίας Les Nuits Fauves (Savage Nights). Ένα Γαλλικό φίλμ του 1992 για τη σκληρή ζωή ενός ομοφυλόφυλου προσβεβλημένου από HIV που παλεύει με τις κοινωνικές αντιξοότητες. Λογότυπο τους το μαθηματικό σύμβολο της ανισότητας (≠) με σαφές μήνυμα για τους αποξενωμένους νέους που στερούνται πολιτικών δικαιωμάτων.

 

Η αναζήτηση της μικρής ιστορίας των Fauve, μας γυρίζει τώρα πια στο 2012 και στο πρώτο ουσιαστικά βίντεο που έχουν δημοσιοποιήσει και όντως επιβεβαιώνει την εκδοχή για την ταινία Les Nuits Fauve. Η πρώτη τους κυκλοφορία είναι γεγονός στις αρχές του 2013 με το Blizzard EP και το ομώνυμο κομμάτι που μεταδίδει πρώτος (επί Ελληνικού εδάφους) ο Republic 100,3 κάνοντας τους ακροατές να ρωτούν επίμονα για αυτό κάθε φορά που έρχεται στον αέρα. Ο τίτλος δεν λέει τίποτα, τα λόγια όμως και η εικόνα λένε πολλά. Η αθώα και δροσερή μουσική της Γαλλικής παραδοσιακά συνυφασμένης με τον Gainsbourg εποχής, αποτελεί πλέον παρελθόν. Τα απολιθώματα της στερεότυπης κακής αντίληψης για τη ρίμα, το Hip Hop και το spoken word ως μορφή ποίησης έχουν κομματιαστεί. Χάρη σε εκείνους, το είδος αυτό της μουσικής μπαίνει σε άλλους συσχετισμούς για τη γραφή στίχων. Γίνεται πια ένας υπολογίσιμος τρόπος έκφρασης ακόμα και για όσους για πρώτη φορά τον ακούν. Οι ίδιοι σε συνεντεύξεις τους λένε πως θαυμάζουν και είναι επηρεασμένοι από τους Αμερικανούς Wu-Tang Clan, κάτι που φυσικά συνολικά στο άλμπουμ είναι ολοφάνερο. 

 

Το Vieux Frères δε θα χαριστεί σε κανέναν και δεν θα αφήσει δευτερόλεπτο χαμένο απο τον σκοπό του. Το Voyous ανοίγει τον δίσκο με εξίμιση λεπτά βλασφημίας για τη παραδοσιακή ροή ενός άλμπουμ. Θα περίμενε κανείς μια εισαγωγή ή ακόμη ένα intro track που θα κάνει τις συστάσεις με τρόπο αναγνωριστικό και ήπιο. Η μελωδία του βιολιού μαζί με το πιάνο δίνουν τη βάση γύρω από την οποία τυλίγεται μια άριστη σχέση στίχων – επιθετικού beat, που συνεπαίρνει διατηρώντας τη προσοχή στις σύγχρονες ιστορίες που έχουν να πούν οι Γάλλοι. Ιστορίες που δεν έχουν να κάνουν με απωλεσθείσες σχέσεις που άφησαν πληγές και δάκρυα. Μπορεί η μουσική τους να είναι άκρως συναισθηματική όμως δεν είναι ρηχή και δεν έχει καμία σχέση με αυτά που ακούγαμε στις αρχές τις δεκαετίας του 2000. Οι Fauve είναι πέντε μυαλά που προσπαθούν με τον καλύτερο δίαυλο επικοινωνίας να προτείνουν λύσεις για τα πραγματικά προβλήματα των νέων. Αν μη τι άλλο, ας τους ακούσουμε. Όπως στο Jeunesse Talking Blues με τα Blues της ομιλούσας νεότητας δηλαδή, όπου αφήνουν έστω μια σταγόνα αισιοδοξίας τελειώνοντας με τη φράση “Hope Blues”. 

 

Ξεπερνώντας το εμπόδιο της γλώσσας, ένα από τα αξιοσημείωτα κομμάτια του δίσκου είναι το Ce Deux / “Εκείνοι”, με το βαρύ μπάσο. 

 

Οι στίχοι μεταφράζοντας μιλούν από μόνοι τους: 

Είμαστε εκείνοι που έχουν πρόβλημα στο να τα πάνε καλά με τη σκέψη. 

Είμαστε εκείνοι που έχουν πρόβλημα με τον αυτοέλεγχο.

Είμαστε εκείνοι που αισθανόμαστε άβολα μπροστά στο κοινό.

Είμαστε εκείνοι που ανεβοκατεβαίνουμε σκάλες απο βιβλιοθήκες.

Είμαστε εκείνοι που χορεύουν με τρόπο δυσάρεστο.

Είμαστε εκείνοι που δεν ξέρουν να λένε οχι.

Δεν ξέρουμε καμία επανάσταση που δε μπορεί να υποστηρίξει την εμφάνιση κανενός.

 

Παρόλη τη περίσκεψη, το άλμπουμ κλείνει με λέξεις που καθόλου δεν θυμίζουν το ξεκίνημα του. Οι στίχοι του Loterie με μελαγχολικό ύφος λένε: “Δεν ξέρω για εσένα, για εμένα όμως: Το κεφάλι ψηλά, η γροθιά στο τραπέζι, το άλλο χέρι στον αέρα. Πριν πεθάνω θα έχω ζήσει όσα ήταν εδώ για να τα ζήσω και θα έχω κάνει όλα όσα μπορούσα να κάνω.” Αυτά τα λόγια δεν μπορεί να είναι απλές ρίμες ή αυτοσχεδιασμός που θα γεμίσει εντυπωσιακά μερικά λεπτά της ώρας. Είναι η εξέλιξη της κληρονομιάς του Hip Hop από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, με μια όμως μεγάλη διαφορά. Οι Fauve είναι πολύ περισσότερο εύπεπτοι και προσεγγίσιμοι τόσο λυρικά όσο και μουσικά κάτι που παρατηρεί κανείς σε κομμάτια όπως το κιθαριστικό Tunnel και το ατμοσφαιρικό Infirmière

 

Οι Fauve δεν είναι εδώ για να λογιστούν ως μπάντα. Αυτό είναι και το στοίχημα που έβαλαν με τους εαυτούς τους. Είναι όλοι εμείς. Με αγωνίες, προβλήματα αλλά και εσωτερική δύναμη που επιτέλους πρέπει να αποφασίσουμε να χρησιμοποιήσουμε. Γράφοντας ένιωσα ένα δυνατό σκαμπίλι να με ξυπνά από ένα λήθαργο. Ναι, αυτός θα πρέπει να είναι ο σκοπός της μουσικής, της τέχνης γενικότερα. Με σεμνότητα, χωρίς έπαρση, να αφυπνίσει. Να δώσει τις κατευθύνσεις που είχαν χαθεί και να μας θυμήσει πως είμαστε άνθρωποι που ήρθαν εδώ για να διαλέξουν οι ίδιοι τις ζωές τους και όχι για να τους τις επιβάλουν. 

 

Περιμένοντας το Vieux Frères – Partie 2 που ίσως κυκλοφορήσει πριν το τέλος του 2014, θα ξέρουμε πως οι Fauve πηγαίνουν τη μουσική ένα μεγάλο βήμα παρακάτω. Μην αφήσετε το παρελθόν να σας κρατήσει πίσω, εμείς ήδη ανεβήκαμε στον συρμό τους..

Μιχάλης Αποστόλου

Τον ακούτε κάθε Σαββατοκύριακο 16:00-18:00 στον Republic 100.3 

 

Ακούστε ολόκληρο το άλμπουμ εδώ

(45)