Nadine Shah : Fast Food

Tη γνωρίσαμε το 2013 μέσα από έναν πρώτο δίσκο που είχε σκότος, κατάθλιψη και πολλά δάκρυα και πόνο. Είχαμε καιρό να τραυματιστούμε τόσο ψυχολογικά από 11 μόλις τραγούδια. Παρόλα αυτά, υπήρξε αριστουργηματικός και ελκυστικός γιατί κατάφερνε να σε κάνει να αναρωτηθείς ξανά και ξανά τι είδους ταξίδι έχει κάνει η ψυχή αυτής της καλλιτέχνιδας για να φτάσει σε σημείο να μετατρέπει την εσωτερική συντριβή της σε τόσο μεταδοτικές νότες. Περίπλοκος, επίπονος αλλά τελικά τόσο συναρπαστικός δίσκος το Love Your Dum And Mad. Η Nadine κατάγεται από γονείς που δεν είναι Βρετανοί. Από πατέρα Πακιστανό και μητέρα από τη Νορβηγία, είναι σίγουρο πως δυο πολιτισμοί συγκρούονται για να δημιουργήσουν ένα Big Bang καλλιτεχνίας. Αν και μεγάλωσε σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, οι φιλοδοξίες της ήταν πολλές και τις ικανοποίησε στα 17 της όταν έφυγε μετά το σχολείο για να υπηρετήσει το τραγούδι και τις μουσικές της σπουδές στο Λονδίνο.

Σήμερα, επιστρέφει με ένα άλμπουμ το οποίο δεν ανεβάζει απλώς ψηλά τον πήχη αλλά στενεύει και τα περιθώρια κριτικής αφού η καλλιτέχνιδα εισέρχεται σε εδάφη που ίσως είναι άγνωστα για εκείνη. Όχι πως δεν “ευθύνεται” για αυτό ο μεγάλος Ben Hiller που έκανε την παραγωγή αλλά μάλλον παρασύρθηκαν μαζί στην επιμονή της να αλλάξει τον ήχο της. Συνολικά το Fast Food είναι ένα άλμπουμ που δεν βασίζεται πλέον στο πιάνο αλλά στην κιθάρα, τη σκληράδα και ενός είδους post punk που φτάνει μέχρι τα όρια του gothic rock. Οι συγκρίσεις με τον Nick Cave, όπως και το 2013, δεν πρόκειται να σταματήσουν αφού υπάρχει ακόμα και στίχος στον οποίο η Nadine δείχνει την αφοσίωση της αν και αστειευόμενη με τον αγαπημένο της τραγουδοποιό. Γενικότερα, παρά την αλλαγή, η Nadine παραδίδει έναν δίσκο καλομελετημένο και μετρημένο περισσότερο από ένα άνοιγμα καρδιάς όπως το 2013. Στα νοήματα του δίσκου, φανερά ασχολείται με την αφήγηση μερικών σύντομων ερωτικών περιπετειών, με την τοξική αγάπη και την απελπισία που της προκαλούν αυτές οι καταστάσεις. Σε στιγμές, η Shah συλλαμβάνεται να θυμάται λεπτομέρειες από περιστατικά και σκηνές που θα μας αφήσουν άναυδους.

Nadine Shah

Οι δυο πύργοι του κάστρου που έχτιζε αυτά τα δύο χρόνια απουσίας η Nadine, είναι αδιαμφισβήτητα τα Fool και Stealing Cars. Δεν θα μπορούσαμε με τίποτα να τα κατατάξουμε στην pop κατηγορία αφού σε καμία περίπτωση δεν είναι αμιγώς ραδιοφωνικά ούτε και κομμάτια που θα άκουγες χωρίς περίσκεψη και ανάλογο mood. Το Stealing Cars, μοιάζει πολύ με τις μουσικές του 90’ και κινείται σε δυο τονικότητες εναλλάξ, για να δημιουργήσει μια  επική ατμόσφαιρα χωρίς πολλά τύμπανα αλλά με τις χαρακτηριστικές λεπτές ηλεκτρικές κιθάρες (που ακούγονται σε όλο το LP), να συνοδεύουν στο βάθος την πανέμορφη φωνή της Βρετανίδας. Το Fool είναι το κομμάτι χρυσάφι του άλμπουμ και ο Republic 100,3 fm το τιμά δεόντως εδώ και αρκετό καιρό. Η Nadine, όπως μας απαντά σε σχετική ερώτηση, κουράστηκε από την στατικότητα της επί σκηνής στα live και τραγούδια όπως αυτό, της δίνουν πλέον την ελευθερία να κινηθεί και να εκφραστεί με έναν πιο μεταδοτικό τρόπο. Το Fool και πάλι στους στίχους του περιέχει την απογοήτευση και την απέχθεια της δημιουργού για έναν έρωτα που πλέον έχει τελειώσει. Σαν σε αίθουσα κινηματογράφου και με τη σκηνή να περιλαμβάνει αστυνομική καταδίωξη, το κομμάτι έχει έναν ασταμάτητο ρυθμό που δίνουν τα τύμπανα και η κιθάρα που γρατζουνάει ένα συνεχόμενο μονότονο rif. Παρά το δράμα και τα μύρια όσα θα πει στον πρώην αγαπημένο, ο στίχος “You, my sweet, are a fool” δίνει μια ακτινογραφία της ψυχής της που είναι γεμάτη υπομονή και συγχώρεση.

Η υπομονή χαρακτηρίζει όλη τη νέα της δουλειά ενώ σε ερώτηση μας, λέει ξεκάθαρα πως έκανε τραγούδι τα “..πορτρέτα ανθρώπων που είχα κοντά μου και αγαπώ ακόμη..”. Το Fast Food δεν θα πλατειάσει όπως η πρώτος της δίσκος αλλά δε θα μας λυπηθεί και καθόλου. Θα είναι σκληρό όσο το θέλει εκείνη, θα είναι συγκεκριμένο και κυνικό όσο ο πόνος αντέχεται από την ίδια. Η παρουσία του Ben Hiller, δεν είναι παρουσία καπελώματος. Είναι μια χείρα βοηθείας στη δημιουργό που δεν ντρέπεται να παραδεχθεί τις απώλειες της ζωής της αλλά χρειάζεται κώδικα μουσικής επικοινωνίας, τον οποίο της παρέχει απλόχερα ο παραγωγός της. Ο ρομαντισμός της Nadine είναι εδώ αλλά με τη μορφή ενός μεταδοτικού στρες που ναι μεν θα μας χαλάσει το στομάχι ακούγοντας την, θα ξέρουμε όμως που οφείλεται και πως θεραπεύεται.

Παρακάτω,

(29)